Dance Me To The End Of Love kantuarekin hasi eta berehala jabetzen zara Leonard Cohen etxekoa dela, esan nahi baita etxeko sukaldekoa. Ez genuen berarekin topo egin hari edo honi kasu eginda edo bilaketa luze baten ondoren, betidanik izan da gurean ere, osaba komertzianterik ez baina negu hotzeko errosario santuaren gainbeheraren ondoan. Gerora sakondu genuen bere obran.
Laurogeigarren hamarkadako errepertorioarekin ekin eta era berean bukatu zuen saioa. Garai konplikatua berarekin bateratsu hasi zirenentzat. Bistan da modak eta joera berriek noraezean jarri zituela ordurako aspalditik zihardutenak eta gaur gero, denborak erakusten du batzuek eta besteek utzitako arrastoa. Leonard Cohenek ez bakarrik asmatu zuen garaiko soinu tendentziekin, baizik eta bere egin zituen, arestian egindakoarekin haustura izanagatik. Bere ahots, testu eta melodiak ondo konpontzen dira argi gorridun antroetako giro eta emakumeen koru zerutiarrekin.
Garai guztietako kantuak jo zituzten hiru ordu luzetan, baina soinua, azken 20 urteotako diskoetakora lerratu zen. Aukeran bolumen gutxiegi, ordaindu genuenarentzat jesarleku eskasegiak eta erakusketa azokako aretoa egokiena iruditu ez arren, material berririk edo sorpresarik eman ez arren, plazer handiz ikusi genuen ia 75 urteko gizona, dotoreziaz abestu eta gestikulatzen. Ez zigun haginka egin, baina poza ematen zuen, eta inbidia latza.
Erlazionatutako sarrerak
Atalak: 
Etiketak: 
[...] Leonard Cohen gurean [...]